Í síðustu viku var ég að keyra Bústaðaveginn í vesturátt, sem er ekki frásögu færandi nema skyndilega opnuðust augu mín fyrir hlut sem ég hefði aldrei trúað að augu mín myndu opnast fyrir.
Þeirri hugsun laust niður í huga mér að allt í einu er ég orðin opnari gagnvart allskonar hlutum, hætt að festa mig í einhverju fyrirfram skipulögðu fari (hugmyndafræði til dæmis) o.s.frv. og einn liður í því er að ég hugsaði

„svei mér þá Brynhildur ef þú gætir ekki bara hugsað þér að vera með hægri sinnuðum manni“.

Þetta var ótrúlegt móment í lífi mínu! Ótrúlegt!
Ég veit ekki hvað orsakaði þessa eldingu hugans, en hvað sem það var þá var það örugglega ekkert nema gott, ég meina - heill her af mönnum sem bæst hafa við!

Þar hafiði það.