Eitt af því besta við maí, þegar prófin eru búin en sumarið ekki alveg komið og maður á ennþá alveg fullkomlega skilið að slaka bara á og gera ekki neitt er lestur góðra bóka.
Ég er ekki búin að gera margt annað en að lesa bækur, dotta og tjilla síðustu viku.

Þetta skrifaði ég þegar ég kom heim af djamminu á fimmtudaginn:
Það er eitthvað alveg ótrúlegt við það að það sé enn bjart, eða orðið bjart á ný klukkan fjögur að morgni. Að leigubílstjórinn bjóði góðan daginn í staðinn fyrir góða kvöldið. Að fjallahringurinn allt umhverfis borgina sjáist, og maður þurfi að draga andann aðeins dýpra vegna fegurðinnar sem við manni blasir úr hverri átt.

Það er eitthvað magnað við það að þegar svona er á statt, viti maður að allt verður gott. Ég veit ekki hvernig fólk annarsstaðar en á norðurhveli jarðar fer að, eða við hvað það miðar. Kannski að geta farið út að næturlagi í kjól einum saman, án sokkabuxna. Ó þvílíkt líf!

Gamla rómantíska greinilega alveg í gírnum snemma morguns.
Föstudagsdjammið var skemmtilegasta djamm síðari tíma. Iðnó, 3 fyrir 1, Ellefan, Linda og Ásdís Arna.

Þetta verða góðar vikur framundan.

Stundum er ég svo naïve.
Ég trúi því af einlægni að fólk sé gott og meini vel. Að fólk hugsi fallega um sjálft sig og alla aðra í kringum sig. Svo les ég allskonar fréttir og refsirétt, kemst í tæri við fólk sem er bara einfaldlega illa innrætt, les viðtal við börn sem eru sett í fangelsi fyrir að vera flóttamenn á þessu líka stórkostlega mannréttindalandi sem Ísland er og ég vakna upp við vondan draum. Vakna upp við það að það eru milljón hlutir í heiminum sem gera mig svo reiða, öskurreiða. Svo margt sem mig langar til að hafa áhrif á, svo margt sem mig langar að breyta.
Ég hafði misst trúna á því að ég gæti haft áhrif, í morgun vaknaði ég með einhverja vonarglætu.
Mér líður svolítið eins og það hafi orðið vatnaskil í lífi mínu þegar ég vaknaði. Ég fann einhvern innri neista aftur, eitthvað sem ég hélt að ég hefði glatað og var eiginlega nokkuð ánægð með að hafa glatað - ignorance is bliss.
Kannski tengjast vatnaskilin því að BA náminu er alveg að fara að ljúka. Kannski tengist það því að ég hef lokað augunum alltof lengi fyrir hlutum sem ættu að blasa við manni. Eða ættu það kannski ekkert, maður sér oft það sem maður vill sjá, en það er líka oft auðvelt að blekkja. Þannig viðgangast glæpir alla daga. Blekking sem gengur upp. En stundum springur slíkt í höndunum á glæpamönnunum.
Ég verð samt að trúa því og treysta að hið góða sigri hið illa á endanum, annað væri uppgjöf.
Ég ætla aldrei að gefast upp.

Ég hef svo oft velt þessu blogg-formi fyrir mér. Finnst þetta oft asnalegt, að ég setjist niður og skrifi eitthvað sem einhverjir lesa svo. Áður en feis varð vinsælt lásu þetta nokkrir vinir, kannski einhverjir fleiri en ég gerði mér grein fyrir en alls ekki margir. Í dag er auðveldara að miðla því, auðveldara að setja bara tengil inn á síðuna mína og sjá hvernig hundrað manns ýta á og lesa, innbyrða það sem ég var að skrifa. Mér finnst gaman að lesa blogg hjá öðrum, þ.e. ef þau fjalla ekki um pólitík. Persónuleg blogg finnst mér alltaf skemmtileg, séu þau a.m.k. skrifuð af fólki komið yfir léttasta gelgjuskeið. Að einhver vilji deila hugsunum sínum og þrám með mér finnst mér gaman, aðdáunarvert, skemmtilegt. Ekki asnalegt. Ég reyni að hugsa um Glamúrgelluna á þeim nótum - ekki dæma, heldur elska. Við dæmum og gagnrýnum alltaf alltof fljótt. Ég líka. Það er örugglega fullt af fólki sem finnst Glamúrgellan asnaleg, fullkomlega fáránleg, rétt eins og því finnst ég asnaleg. En það er allt í lagi. Þannig má það bara vera. Ég er bara eins og ég er og það allt, en það þýðir ekki að maður megi ekki alltaf reyna að betrumbæta sig sem manneskju. Fátt er fólki hollara en að skoða sjálft sig, reyna að sjá sig utan frá, og reyna að bæta sig, alltaf, allsstaðar.

Blogg hlýtur að vera hámark hégómans. Fullkomnun hégómans. Að tala um sjálfan sig og lífið, reifa hvað er að gerast, hvað hefur gerst, hverjar vonir og væntingar manns sjálfs eru og þar fram eftir götunum, og halda að einhver vilji lesa þetta, halda að þetta skipti einhvern máli. Sennilegast skiptir þetta fáa sem enga máli, en texti sem er ágætlega skrifaður nær til fólks. Að geta samsamað sig einhverjum skiptir okkur máli. Hégómi minn kemur því ekki svo mikið við. Við erum öll hégómafull, við erum öll að leita að einhverju sem rímar við okkur og að einhverju sem við tengjum við. Kannski þarf hégómi bara ekkert að vera af hinu vonda? Hann er allavegna að ná nýjum hæðum á 21.öldinni, með ifónum og nútímatækni, internetinu, Facebook, Instagram ...

Ég er mjög virkur Facebook notandi. Mér finnst það mjög eðlilegt miðað við að hafa hugsað líf mitt í bloggum frá því ég var fjórtán ára. Og bara mjög eðlilegt miðað við konuna sem ég er. Nú er þetta aðeins öðruvísi en bloggið var hugsað, styttra, hnitmiðaðra, hnyttnara. En að hugsa sér lífið í einhverskonar þriðju persónu er mér mjög eðlislægt. Og ég elska það. Ég elska Facebook. Mér finnst ekkert skemmtilegra en að deila hlutum úr mínu lífi, og að fá að gægjast inn í líf annarra. Burtséð frá því hvort þetta sé svo raunverulega lífið sem við lifum eða ekki, hvort fólk dragi upp glansmynd af sér eða ekki, þá finnst mér þetta virkilega skemmtilegt. Ég er forvitin. Við erum öll forvitin.
Ég hef ekki viljað gefa Glamúrgelluna upp á bátinn. Facebook fullnægir ekki þeirri þörf að skrifa stundum niður heildstæðan texta og koma frá sér. Í þessu öllu saman finnst mér nefnilega mjög mikilvægt að geta komið þessu frá mér. Ekki bara verið „skúffuskáld“ þótt hér fari nú sjaldnast einhverskonar skáldskapur fram. Bara að fá að deila því sem gerist inn í manni skiptir mig máli. Fá einhverskonar heildstæða sýn á hlutina stundum. Það er svo allt annar handleggur hvort einhver lesi það, og í raun kannski ekki aðalmálið, meira bara að það sé þarna úti, til staðar ef einhvern langar að skyggnast inn.

Stundum er gaman að grína. Stundum er gaman að vera alvarlegur. Stunum er gaman að geta rætt um öll heimsins mál klukkutímum saman. Ég þarf að gera meira af því. Hætta að forðast að ræða málefni líðandi stundar eins og heitan eldinn, og bara ræða í þaula eitthvað eins og kvótafrumvarpið (af hverju datt mér ekki í hug skemmtilegra dæmi? Það er örugglega ógeðslega leiðinlegt að ræða kvótafrumvarpið) eða hvað sem er. Ég er alltaf að reyna að bæta mig í einhverskonar samræðulist. Hætta að mynda mér skoðun á hálfri mínútu og standa svo við hana um ókomin ár. Tala ekki alltaf máli einhvers, heldur bara ræða hlutina, velta öllu upp, gera í því að vera á andstæðum pól til að fá fram öll rök. Spyrja spurninga.

Mér finnst að hér eigi að koma einhverskonar niðurlag. Ég veit bara ekki alveg hvernig niðurlag.
Kannski bara að við ættum öll að muna að við erum öll svo lík, og upplifum öll sömu tilfinningar, bara missterkt og misoft. En við finnum öll til og við gleðjumst öll, okkur finnst öllum leiðinlegt að fá á okkur gagnrýni, tölum nú ekki um óréttmæta og okkur finnst öllum gaman að fá hrós og vera elskuð.

Besta vinkona mín og myndlistarkonan Dóra Hrund er í dag að frumsýna útskriftarverkið sitt, skýjavél, á útskriftarsýningu LHÍ.
Dóra er ótrúleg kona. Hún er stelpan sem getur allt. Einu sinni ákvað hún að vera skiptinemi í Búkarest í Rúmeníu. Hún er alltaf svo töff. Og hún hefur átt svo falleg heimili. Og hún er svo ótrúlega skemmtileg, hugmyndarík og flott. Og mér þykir svo óendanlega vænt um hana og allt það sem við gerum saman. Hún er búin með burtfararpróf í píanóleik, dansaði sig í gegnum menntaskóla, stundaði loftfimleika, gerir 70 armbeygjur suma daga og drekkur bjór. Svo er hún líka með meðmæli frá rithöfundi í farteskinu.

Ég er ótrúlega spennt að sjá útkomuna og spennt að sjá hana eins og gimstein í nýjum kjól. Það mætti mögulega segja að ég væri að rifna úr stolti.

Hér má sjá viðtal við hana á Stöð 2.

Hérna er svo ein rosa fín mynd af okkur vínkonum með Rakel Sif á milli okkar.

Áfram Dóra!

Ég hef átt einn undarlegan eftirmiðdag þennan fyrsta sumardag.
Það byrjaði á því að við Rakel sátum eins og illa gerðir hlutir að bíða eftir Ásdísi á framboðsskrifstofu Þóru Arnórsdóttur. Við höfðum þó mætt Ásdísi aðeins fyrir utan á meðan Ég er kominn heim með Óðni Valdimarssyni hljómaði í útvarpinu. Það var falleg stund. Við brunuðum svo í okkar gamla, kæra skóla Menntaskólann við Hamrahlíð þar sem Hamrahlíðarkórarnir sungu sumarið inn. Fyrir utan MH blöstu við okkur hestar.

Tónleikarnir voru allir hinir undarlegustu, en bráðskemmtilegir. Flutt var ljóð á japönsku, bössum snúið, þrammað fram og aftur, barn grét hástöfum, ein stelpa söng svo fallega að ég táraðist og tónleikunum lauk á mínu uppáhalds sumarlagi, Ó blessuð vertu sumarsól. Þá voru teknar Muellers æfingar.

Við kíktum á okkar gömlu heimahaga, en þar var allt eins og það átti að vera og Rakel fékk sér lúr í Norðurkjallara, rétt eins og forðum daga. Það var m.a.s. sama lyktin sem tók á móti manni.

Ég kvaddi MH með sorg, en vor, í hjarta.

Þá fórum við í Melabúðina en þar spjallaði ég við Sigurð Kára (ekki Árnason) um hollan mat í röðinni. Við keyptum okkur ömurlegan mat. Ég hef aldrei keypt mér langlokurist áður. Það er vert að mæla ekki með slíkum kaupum. Þetta hljómar kannski ekki allt svo skrýtið, en það má með sanni segja að fáir dagar hafi verið jafn undarlegir. Kórinn fór fram úr sér í skringilegheitum.

Það er erfitt þegar hjartað berst um ótt og títt og mann langar að koma öllum sínum hugsunum á blað, í einhverskonar samfelldan texta sem gæti mögulega síðar meir haft einhverja merkingu, en skyldurnar sem maður hefur á sig tekið standa manni í vegi. Þetta er mikil innri barátta, sérstaklega þegar vorið, vináttan, vonin og vonbrigðin gefa manni allskonar innblástur.
Mér líður eins og miðað við allar þær þúsundir hugsana sem fljúga í gegnum huga mér á hverri einustu mínútu gæti bókin skrifað sig sjálf akkúrat núna. Það er eins og allskonar ljós hafi kviknað innra með mér, um leið og önnur hafa verið slökkt. Mér líður eins og allt hafi merkingu. Er ekki best að vera örlagatrúar? Þetta hefur allt merkingu, svona eiga hlutirnir að vera. Ég get vissulega haft áhrif, ég held mér gangandi, ég vakna hvern einasta morgun og skapa mér lífið, en sumir hlutir eru ekki í okkar höndum. Það er allavegna gott að geta fríað sig stundum ábyrgð af aðstæðunum í kringum mann.

Ég hlakka til þegar ég hætti að kaupa mér ferð í þennan rússíbana. Það er skrýtið að vera eins og lítið barn sem getur ekki hætt, fer hring eftir hring eftir hring, alltaf í sömu rússíbanareiðina sem er svo spennandi í upphafi en svo óendanlega stressandi um miðbikið að í lok ferðar er manni óglatt. Ár eftir ár, mánuð eftir mánuð, viku eftir viku, dag eftir dag hoppa ég um borð, bjartsýn á það sem koma skal og strákurinn í miðasölunni brosir til mín í hvert einasta sinn, jafn spenntur og ég fyrir því sem koma skal. Einn daginn verður þessi rússíbani að hringekju sem fer rólega, hring eftir hring, og ekkert kemur á óvart.

Prófatíð er að fokka mér upp. En það eru spennandi, nýir tímar framundan.

Hér eru allskonar samhengislausir og frekar leiðinlegir hlutir:

Hvað er betra en að vera inni þegar úti er veður vont? Að vera úti þegar veðrið er gott, kannski?
Þótt það sé bara dembandi rigning, þá er ekkert ljúfara en að hlusta á hana. Hvað þá ef ég væri í tjaldi - þá þykir manni lífið nú oft vera á barmi fullkomleika. Þangað til maður stígur óvart út í fortjaldið á sokkunum sem verða gegnsósa.

Heyriði, ég er búin að setja mér eitt markmið í lífinu. Ég ætla að verða ógeðslega góður kokkur. Bíðið bara. Minn tími mun koma rétt eins og Jóhönnu. Ég nenni bara ekki að byrja á öllum markmiðunum í einu, þið skiljið.

Samt svona í alvöru, ég hata prófatíð. Ég er ekki gerð fyrir prófatíðir með 100% lokaprófum. Ég er alltof mikið fiðrildi og sveimhugi til þess að þola svona mikla törn, í svona skamman, en þó langan, tíma. Fyrir utan hvað ég spila „maður er nú bara einu sinni ungur“ spilinu oft út, og annað í lífinu hefur verið að taka upp minn þankagang og einbeitingu. Eftir þessa páska hef ég lofað mér að á þessu verði bót og betrun. Þetta skal jú allt hafast.

Einn daginn ætla ég svo til Bora-Bora (þótt það sé víst massíf túristaeyja), en skv. Wikipedia hét eyjan Bollabolla fyrr á öldum.



Málshættir páskaeggja, eru þeir svona eins og stjörnuspár þannig að maður getur tengt þá við allt í lífinu þannig að það passi fullkomlega og finnist eitthvað yfirnáttúrulegt tala til sín og aðstæðnanna í lífinu þá stundina?

Þegar fer að vora fæ ég fiðring alla leið niður í tær. Að ganga út og verða ekki kalt samstundis, finna vorlyktina sem allir vita hvernig er, en enginn getur lýst (enda er eiginlega ómögulegt að lýsa lykt) en fyrst og fremst að það sé bjart langt fram eftir kvöldi getur fyllt alla ánægju. Vorin eru nefnilega vanmetin varðandi birtu, eða þau vilja allavegna gleymast í prófamaníunni. Markmið mitt um leið og skóla og próflestri lýkur er að njóta voranna enn betur.
Ég loka stundum augunum á þessum tíma og um mig fer sælutilfinning, bara við það eitt að vera til. Þetta er tími svo margs blómlegs og allir eru glaðir, fullir af draumum, þrám, bjartsýni og ævintýrum.

Ég ætla að halda í þessar gleðitilfinningar, svona á fyrstu stigum prófalesturs og athuga svo í kjölfarið hvort ég geti ekki gefið mér tíma og svigrúm til að komast á Aldrei fór ég suður um páskana.
Skólastress, hvað er það? Halló vor og kæruleysi!



Að hjóla á fína dömuhjólinu mínu hefur oft komið með vorið, eins og 1.maí 2010.

Árshátíð Röskvu var haldin um helgina. Það var ótrúlega gaman. Og allir rosa fullir. Vúbbvúbb.

Staðreynd:
það er best eftir sturtu að opna sturtuna, teygja sig í handklæðið, loka aftur og þurrka sér inni í sturtunni. Þá verður manni ekki jafn kalt.

Önnur staðreynd:
Þegar maður er kátur og tilbúin í nýja viku á mánudagsmorgni, þá veit maður að allt er gott.

Ósk dagsins:
Að maður gæti spurt svona kúlur og fengið rétt svör við spurningum um lífið. Allavegna stundum. Kúlan gæti ákveðið hvort maður þyrfti á því að halda eða ekki.



Ætli þetta hér sé samt ekki það sem mig langar samt nákvæmlega að segja svo oft:

Að hitta bestu konurnar á Snaps í gær var yndislegt. Góður matur, góðar vinkonur og samræður á nákvæmlega sama plani og ég sjálf er. Fátt er mikilvægara en það.
Ég er glöð að við Dóra erum sammála um að það sé mikilvægt að upplifa sig alltaf eins og á toppnum á tilverunni hvern einasta dag, á sínum eigin forsendum.
Þrátt fyrir að vera á toppnum þá dansa ég samt alltaf tangó þegar ég að vera að dansa vals. Það er allt í lagi á meðan maður heldur takti, held ég.

Og mundu svo Brynhildur;
ekki hætta að vera einlæg og ekki hætta að trúa á eitthvað - sjálfa þig, málstaðinn, ástina eða hvað sem er.
Fallegt hjartalag kemur manni langt. Eða eitthvert allavegna.

Skólablogg. (engir hægrimenn í dag, ekki um helgina heldur reyndar.)

Lesstofa að kvöldi > lesstofa að degi.
Háskólatorg að kvöld < Háskólatorg að degi.

Klári ég þessa önn með bravúr, eða allavegna þannig að prófum verði náð, þá gef ég sjálfri mér gullmedalíu. Ég hélt að eftir kosningabaráttu færi þetta í gang, lærdómurinn og hversdagsleikinn. Onii. Ég sit á fundum allan daginn um þetta og hitt en aðallega allskonar Stúdentaráðsdót, er löt, tek á móti útlendingum í næstu viku, djamma o.s.frv.
Það er allt í lagi, svo lengi sem þessari önn ljúki með fyrrnefndum bravúr.

Svona annanhvern klukkutíma fer ég í panikk yfir þessu öllu saman, hinn fer í að róa mig og taugarnar, lofa sjálfri mér bót og betrun og að lokum að þetta fari allt vel á endanum. Gullna setningin sem uppúr mér valt á föstudagskvöldið áður en bjórinn tók öll völd hæfir mér vel: Þetta snýst um lífið en ekki cv-ið.
Það væri samt kannski ráð að fara að taka Kröfurétt II úr plastinu...

Allavegna. Í tilefni þess að ég fór á Heimsljós í gær í Þjóðleikhúsinu og mundi eftir þessu ofboðslega fína ljóði sem vekur upp miljón tilfinningar með þessum nokkru línum, ákvað ég að deila því með ykkur svo að þið munið líka eftir því og fáið að finna þessa sælu sem Laxness og sumarið veita í sameiningu.


Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga,
sæta lánga sumardaga.

Þá er gaman að trítla um tún og tölta á eingi,
einkum fyrir únga dreingi.

Folöldin þá fara á sprett og fuglinn sýngur,
og kýrnar leika við kvurn sinn fíngur.

Halldór Laxness


Góðar stundir.

Í síðustu viku var ég að keyra Bústaðaveginn í vesturátt, sem er ekki frásögu færandi nema skyndilega opnuðust augu mín fyrir hlut sem ég hefði aldrei trúað að augu mín myndu opnast fyrir.
Þeirri hugsun laust niður í huga mér að allt í einu er ég orðin opnari gagnvart allskonar hlutum, hætt að festa mig í einhverju fyrirfram skipulögðu fari (hugmyndafræði til dæmis) o.s.frv. og einn liður í því er að ég hugsaði

„svei mér þá Brynhildur ef þú gætir ekki bara hugsað þér að vera með hægri sinnuðum manni“.

Þetta var ótrúlegt móment í lífi mínu! Ótrúlegt!
Ég veit ekki hvað orsakaði þessa eldingu hugans, en hvað sem það var þá var það örugglega ekkert nema gott, ég meina - heill her af mönnum sem bæst hafa við!

Þar hafiði það.

Í tíma í refsirétti í dag sköpuðust umræður um feminisma. Það er mjög svo óvenjulegt, óvenjulegt að einhver láti nokkurn tímann í sér heyra og óvenjulegt að það sé farið á jafn hættulega slóð og feminísk umræða stundum er.
Umræðurnar spruttu af því að von er á „stjörnulögfræðingum“ í tíma. Ég veit ekki alveg hver tilgangurinn er, kennarinn sagði að þeir væru ekki að fara að kenna okkur, en sennilegast til þess að segja okkur frá því hvernig er að starfa sem lögfræðingur og hvernig er að vera verjandi glæpamanna. Það er örugglega mjög áhugaverður fyrirlestur.
Það kom spurning úr salnum hvort engar konur gætu komið og talað. Réttmæt athugasemd að því er mér fannst. Inntakið í því sem kennarinn svaraði í þessum umræðum var að persónulegar skoðanir lögfræðinga ættu að vera heima og skiptu þannig engu máli þarna inni. En samt er það einmitt ekki það sem þeir sem boðnir eru í tíma gera, heldur segja allskonar undarlega hluti í tíma og ótíma í fjölmiðlum. Ég bíð spennt eftir því að þeir láti persónulegar skoðanir, hnyttnar athugasemdir um feminista og fleira, eftir heima sitja.

Umræðan var fullkomlega ömurleg og ég fékk upp í kok. Konur að tala við kalla, kallar að svara fyrir sig með gríni og útúrsnúningi en einhvernveginn enginn í kjarna málsins.
Ég tók ekki þátt í þessum umræðum. Það græddi enginn á því, og femínsk hugsjón græddi ekkert á umræðunum sem voru þarna inni nema stuða mjög marga. Þetta var punkturinn yfir i-ið á lengra ferli hjá mér.

Ég er nefnilega búin að vera mjög hugsi undanfarið. Ég er feministi. Margar af vinkonum mínum vilja stundum kalla mig öfga-feminista. Það myndi ég sjálf ekki gera. En. Ég finn mig alls ekki með þeim feministum sem núna „ráða ríkjum“ í umræðunni. Mér finnst umræðan undarleg, mér finnst hún á stað sem hún gerir ekkert nema að tapa á.
Ég er ekki mjög víðlesin í þessu viðfangsefni. Ég er ekki búin að læra um feminisk fræði. En ég hef mjög mikinn áhuga á að bæta stöðu kvenna í samfélaginu og geri mitt á hverjum einasta degi til þess. Ég reyni að hafa áhrif á fólkið í kringum mig og vekja það til umhugsunar, og ég veit fyrir víst að mér hefur oft tekist það vel. Þess vegna er ég leið yfir að vera að gefast upp og finnast ég oft á tíðum þurfa að verja eitthvað sem ég sjálf er ekki fullkomlega sammála. Ég veit vel að það bað mig enginn um það, en ég vil halda merkjum feminisma á lofti.

Ég hef ekki trú á þessum ágenga, stuðandi feminisma. Kannski er ég ekki nógu róttæk. Hann höfðar allavegna ekki til mín, og til fæstra sem ég þekki. Flestir sem ég þekki geta ekki meira af stuðandi umræðu og þetta hefur í raun snúist í andhverfu sína. Mér finnst umræðan oft yfirlætisleg og hrokafull. Og kaldhæðin. Ég vil að umræðan sé málefnaleg, alltaf. Og mér finnst að fleiri en ein átt af feminskri skoðun megi heyrast, en það virðist sem ef maður hefur ekki nákvæmlega sömu sýn á hlutina þá sé maður tættur í sig. Já, tættur. Ég bíð eftir að verða tætt í mig eftir að ég ýti á takkann.
Af hverju bíð ég? Jú. Fyrir ekki svo löngu var ég inni í einhverskonar feminiskum umræðuhóp á Facebook. Hann var mjög undarlegur að því er mér fannst og umræðurnar þar inni skrýtnar. Ég vogaði mér til að kommenta á eina færsluna, eftir mjög uppsafnaðan pirring. Í stuttu máli var ég vinsamlegast beðin um að yfirgefa hópinn, sem ég og gerði. Það fannst mér skrýtið.

Það þurfa ekki alir að vera sammála mér. En mér fannst komið nóg. Mér fannst að mín skoðun mætti líka heyrast, án þess að vera aggresíf, án þess að dæma alla aðra í kringum mig, án þess að mér finnist ég betri en aðrir. Ég vona að ef einhver gallharður feministi sem er ekki sammála mér les þetta, þá andi hann inn og út og lesi þetta, ekki í bræði, ekki í þeim þankagangi að ég sé að eyðileggja það sem nú þegar hefur verið byggt upp o.s.frv. Ég held í einlægni að það sé gott fyrir umræðuna og gott fyrir alla að heyra að það séu til einhverskonar stefnur og straumar í feminisma. Þetta er kannski ekki ein slík, en þetta er allavegna eitthvað annað en umræðan sem hvað hæst heyrist í. Það er gott að eiga sér fyrirmyndir, ég held að það séu ekki margar stelpur sem eigi sér fyrirmyndir í stuðandi feministum dagsins í dag, því miður.

Mér fannst leiðinlegast að í tímanum í dag kom réttmæt ábening sem kennarinn fór strax í vörn yfir. Ég vildi að hann hefði bara tekið pólinn um það að í dag eru karlmenn meira áberandi í samfélaginu, sérstaklega á þessu sviði og nánast þeir eingöngu sem starfa í þessum glæpamálum þarna (ég held að það sé rétt hjá mér, mestmegnis allavegna) en að hann vonaði að eftir sem skemmstan tíma væri staðan ekki sú. Ég vildi að kennarinn hefði gefið okkur konunum þarna inni, sem erum í meirihluta, hvatningu til þess að láta til okkar taka. Ég vildi að samfélagið hvetti mig meira. Ég vildi að allir pabbar segðu við stelpurnar sínar „þú veist að þú getur allt sem strákar geta“ eins og pabbi minn gerði við mig.
Ég vildi að umræðan væri á jákvæðu plani. Taka út það sem er vel gert t.d., og benda á hvernig aðrir megi taka sér það til fyrirmyndar. Þetta hefur þó sennilegast verið reynt í mörg ár og ekki virkað nægjanlega vel.
Ókei - önnur hugmynd.
Virkjum fræðasamfélagið, sérstaklega í karllægum deildum. Helst þyrfti umræðan auðvitað að hefjast í grunnskóla og á heimilum barna, stráka og stelpna. En byrjum á einu. Fræðasamfélagið. Hversu magnað væri það ef allir kennarar við lagadeild væru meðvitaðir um stöðu kynjanna, væru meðvitaðir um hversu mikil áhrif þeir hafa á mótun hugsunar nemenda sinna, ef þeir hugsuðu um þessi mál og tækju ögn mið af þeim í kennslu?
Ókei, þetta getur verið erfitt líka. Það er erfitt að kenna gömlum hundi að sitja. Og ég veit ekki hver á að taka að sér að breyta hugum allra við háskólann.
Kannski er ég bara að tala út um rassgatið á mér. En það sem ég veit er að mér finnst umræðan í dag leiðinleg. Ég nenni ekki lengur að lesa feminiska pistla.

Ég vil ekki benda á fólk og segja að þetta og hitt sé að. Mig langar frekar að hugsa þetta út frá því hvernig við getum bætt stöðuna. Auðvitað með því að benda á það sem aflaga fer, en ekki á þennan yfirlætislega hátt sem mér finnst koma úr svo mörgum áttum.
Ég benti á plakat sem Orator birti, með Mad Men þema af karlmanni, og allir skemmtikraftarnir sem taldir voru upp voru karlkyns. Ég benti á þetta. Ég held að margir hafi farið í vörn. En málið er að þetta er ekki Orator að kenna, þetta er samfélaginu að kenna. Það er erfitt að fá kvenkyns skemmtikrafta á svona ball. Það er gott að vekja fólk til umhugsunar, setja á sig kynjagleraugun, vera með vitundarvakningu um málefnin. En ég held að aðferðirnar sem eru ráðandi í dag nái ekki til fólks, að aðferðirnar séu ekki þessi vitundarvakning sem þörf er á.

Hvað vil ég?
Ég vil jákvæðari umræðu, með minna yfirlæti og meiri uppbyggilegri gagnrýni. Ekki þessi stuðandi og sjokkerandi pæling. Ég stjórna ekki samfélaginu, en ég veit að ég get haft áhrif á fólkið í kringum mig og ég ætla að halda því áfram.

Þessi pistill er eitthvað sem ég tengi mjög vel við, og ég kann að meta. Sóley er þarna á mjög yfirvegaðan hátt að benda á margt sem er gjörsamlega sturlað við samfélagið sem við lifum í. Mér finnst samfélagið líka oft á tíðum öfgafullt.

Ég týndi þræðinum. Ég veit ekki alveg hver punkturinn minn er lengur. Kannski langaði mig mögulega bara að segja einhverjum að ég fíla ekki umræðuna oft á tíðum, þrátt fyrir að vera feministi og gagnrýnin á samfélagið í kringum mig. Kannski er ég nokkrum árum á eftir mörgum af þeim sem fjalla um feminisma, kannski er það fólk búið að læra og veit að ekkert nema svona umræða er það sem blívar.
Það má vera að ég sé of passíf. En fleiri en eitt sjónarmið í alla umræðu hljóta að vera af hinu góða, er það ekki?

Janúarmánuður flaug hjá, þetta er svo ótrúlega skemmtilegur tími þegar maður er í kosningabaráttu. Það jafnast ekkert á við það að eyða svona miklum tíma með svona góðu fólki og kynnast svona mikið af fólki. Allt frá því að ég hélt upp á afmælið mitt (sem var skemmtilegasta partí sem ég hef haldið, og mögulega skemmtilegasta partí sem ég hef farið í) hefur Röskvan tekið öll völd. Ég vildi að hún hefði líka tekið völd hjá fleirum en mér.
Lífið var að hefjast á ný í dag. Ég mætti í tíma og fylgdist með, hugsaði ekki um neina aðra hluti og fór svo í langan hádegismat, settist og las, fór í kaffi, las meira og tók strætó heim í rólegheitunum. Hversdagslífið tók semsagt við mér eins og ekkert hefði í skorist. Mikið er það gott, en mikið er lögfræði leiðinleg.
Ég er að taka mjög góðan pól á allt þessa dagana (nema mögulega laganámið, ojæja). Þegar einar dyr lokast opnast aðrar. Það er mjög gott viðhorf. Ég þarf að læra fáránlega mikið næstu vikur til þess að geta haldið einum dyr opnum, ég vil helst að þær verði galopnar næsta árið og Þýskaland taki á mér opnum örmum. Svo er farið að birta og það getur ekki gert manni neitt nema gott.

Það verður ágætt að djamma ekki 5 daga í viku næstu vikurnar, læt kannski 1-2 duga. Þessi síðasta vika fer í sögubækur mínar sem viðburðamesta, skrýtnasta en mögulega líka ein af bestu vikum lífs míns. Það þarf að halda gleðinni við, það þarf að vera dramatískur, það þarf að senda fyndin sms, það þarf að syngja mikið.

Ég er að byrja í Crossfit eftir 40 mín. Ég er svo spennt/stressuð að ég dey.

ps. ég er farin að hugsa of mikið um hvað ég skrifa og hvernig ég læt hluti frá mér. Það þykir mér slæm þróun. Stundum þarf maður ekkert að segja merkilega hluti og fyrir hvern er ég að blogga nema sjálfa mig?
(mér sjálfri fannst þetta s.s. frekar leiðinleg blogg, en ákvað að láta bara flakka samt. Vonandi að lesendur mínir verði ekki fyrir vonbrigðum.)

Í dag er kjördagur. Allir nemendur Háskóla Íslands geta farið inn á Ugluna sína og kosið til Stúdentaráðs og Háskólaráðs. Ég fer senn að ljúka þessari kosningabaráttu sem ég hef stýrt ásamt elsku vini mínum Guffa.

Ég klæði mig alltaf upp á kjördegi og dagurinn í dag er engin undantekning. Mér finnst örlítið leiðinlegt að geta ekki farið inn í alvöru kjörklefa og kosið, þótt auðvitað fagni ég þessum rafrænu kosningum og vonist eftir töluvert meiri þátttöku en oft áður.
Viðmót gagnvart kosningunum hefur mér þótt jákvætt heilt yfir, mun jákvæðara en í fyrra og fólk almennt meira tilbúið að hlusta og tala, spyrja spurninga og velta hlutunum fyrir sér. Ég gæti ekki verið ánægðari með það. Röskva er alltaf málefnalega sterk, við veltum hlutunum fyrir okkur í þaula, eyðum mörgum klukkutímum í að velta fyrir okkur öllum hliðum mála, rökræða og komast svo að sameiginlegri stefnu í hinum ýmsu málum. Það örvar fátt meira hugann en nákvæmlega það. Fátt þykir mér skemmtilegra en það.
Nýliðum sem fóru með okkur i listaferð kom á óvart að enginn bjór var opnaður fyrr en við höfðum lokið verkefnum dagsins af. Lokið því að fara yfir málefnaskrána, bæta og breyta. Bjór er mikilvægur rétt eins og kaffi, en hagsmunabaráttan sem ég legg mitt 120% af mörkum til er oft mikilvægari.

Ég hef komið að kosningabaráttu Röskvu í fjögur ár núna og gefið líf mitt og sál í störf innan félagsins og Stúdentaráðs. Í fyrstu kosningabaráttunni var ég nýstúdína sem varð tvítug og settist á háskólabekk á sama degi. Ég sat nokkra tíma í bókmenntafræði áður en ég ákvað að freista gæfunnar á öðrum vígstöðum og áður en „alvöru“ námið mitt hæfist. Þáverandi kærasti minn henti mér í þessa djúpu, glitrandi, skemmtilegu og hugsjónamiklu laug. Hann hefur skilað mörgum inn í félagið, fólki sem sér ekki eftir því í dag. Ég ætla að muna að þakka honum innilega fyrir næst þegar ég hitti hann. Röskva hefur gert líf mitt betra.

Í ár var ég eins og áður segir kosningastjóri. Ég lagði baráttuna upp og lét hlutina gerast. Það er besta tilfining sem ég veit.
Auðvitað gerði ég það ekki ein, að baráttunni komu fjöldi fólks. Gamlir Röskvuliðar létu mikið sjá sig og það er ómetanlegt. Nýtt fólk kom sterkar inn en ég hef nokkru sinni séð. Þetta hefur verið skemmtilegasta baráttan hingað til. Það eru milljón verk sem þarf að vinna í svona baráttu og allir leggjast á eitt. Í gærkvöldi var ég ekki búin að fara í sturtu í þrjá daga. Það er allt í lagi, ég fór bara í sturtu í morgun eftir að hafa skrópað í enn einum tímanum. Þeir sem þekkja mig vita að ég skrópa ekki. Ég skrópaði í tveimur tímum í menntaskóla. Tveimur. Ég var með 100% mætingu öll mín ár og ég hef haldið því áfram í háskóla. Það er eitt lítið dæmi um hversu miklu máli þetta skiptir mig, ég er tilbúin í slíkar ótrúlegar fórnir.

Ég vona að þessi barátta endi með Röskvusigri, af því ég ætla að sjá til þess að hlutirnir verði vel gerðir. Að við munum starfa að heilindum. Að við munum koma okkar stefnumálum á sem mest flug. Að Stúdentaráð verði það öfluga batterí sem það hefur burði til að vera.

Hafðu áhrif og kjóstu á Uglunni. Treystu Röskvu. Treystu mér.
http://ugla.hi.is

Það er kominn tími á að sólin fái að rísa og láta ljós sitt skína.